در مورد فعالیت های انجام شده در کمیسیون عمران در این چهار سال توضیح دهید.
همان طور که از نام کمیون مشخص است. دو حوزه عمران و معماری – شهرسازی در دستور کار ما بود. کار این کمیسیون کار سختی بود. از این منظر که شاید عمده مسائلی که در حوزه مدیریت شهری مطرح می شود بیشتر در قالب پروژه های عمرانی و بود؟ شهری است و شاید بیشتر به چشم مردم می آید و اصلا شاید خواسته مردم باشد. البته این یک نگاه صرفاً سنتی به مدیریت شهری است. چون مدیریت شهر صرفاً در موضوعات کالبدی از جنس معماری و عمران و شهرسازی نیست و حوزه های فرهنگی اجتماعی اقتصادی و…. را نیز شامل می شود. با این حال نگاه مردم به شهرداری بر این موضوع متمرکز است و عموما برای رصد یک دوره و ارزیابی آن یکی از نقاط لنگرگاهی که به سراغ آن می روند حتما حوزه عمران و معماری شهرسازی است. در ابتدای امر به لطف دوستان در شورای شهر یکی از تخصصی ترین کمیسیون ها با وجود نگاه های سنتی به به یک خانم سپرده شد و این اعتماد جای تقدیر دارد. ما در این چهار سال به این نتیجه رسیدیم که خودمان نمی توانیم همه موضوعات را رصد کنیم. بنابراین لازم است. در ذیل این کمیسیون کمینه هایی تشکیل شود. از همان ابتدا کمیته عمران و کمیته معماری شهرسازی تشکیل شد و کارگروه ها شکل گرفتند. ما در کمیسیون به این نتیجه رسیدیم که برای رصد بهتر موضوعات و کاهش میزان اشتباهات از متخصصان بیرین از مدیریت شهری نیز استفاده کنیم و این مهم ترین موضوعی بود که از ابتدا در دستور کار قرار گرفت به این ترتیب اگر موضوعی وارد کمیسیون میشد که چالش برانگیز بود و به همفکری دیدگاه های متعدد نیاز داشت، سعی می کردیم خارج از کمیسیون و در کارگروه های شد؟ متشکل از متخصصان چه در حوزه دانشگاه چه حورا اجرا و چه دوستان متخصص و با تجربه از سالهای قبل موضوعات را به چالش بکشانیم من معتقد بودم گاهی انجام ندادن یک بروز خودش یک پروژه است. اینکه بتوانیم مقاومت کنیم و جلوی اشتهای انجام پروژه های بیشتر و کلنگ زنی های متعدد را که مصوبه نداشتند و اهداف درستی برای آنها تعریف نشده بود. بگیریم. البته کار آسانی هم نبود، اما از مهم ترین اتفاقاتی بود که در این دوره افتاد ما این امر را پایه گذاری کردیم و قطعاً در این مسیر با می گرفتند و امروز همین ها رقمی را برای کمک به آزمون و خطا پیش رفتیم در جاهایی با مقاومت بدنه مدیریت شهرداری یعنی شهرداری رو به رو شدیم. چون قبلا چنین چیزی را تجربه نکرده بودند و معتقد بودند مدیران خودشان میتوانند تصمیم بگیرند و آن را عملی کنند و لازم نیست به نخبگان مراجعه شود. جنس این اقدام نرم افزاری بود و ما برای انجام آن به روبانی را قیچی گردیم و نه پریزه ای را افتتاح اما اقدام ارزشمندی بود و جای تقدیر دارد.
طی این اقداماتی که به نوعی سنت شکنی در مدیریت شهری بوده است. آیا با شما همراهی میشد با انتقادهایی به کار شما وارد مطرح می شود بیشتر در قالب پروژه های عمرانی و بود؟
اگر بخواهم شفاف و روراست صحبت کنم، باید بگویم مقاومت خیلی زیاد بود و بسیاری مواقع سماجت شخصی و ذاتی من کار را به نتیجه می رساند مسئله بسیار مهم در حوزه های مدیریتی این است که اگر بخواهید مسئله ای را به یک باره حل کنید جواب نمی گیرید. برای حل بسیاری از مسائل ابتدا باید ریل گذاری انجام شود. اگر ریل گذاری صورت گیرد. به مرور اتفاقات درستی می افتد. من می توانستم در شورای شهر از منظر قدرت و نظارت شورا استفاده کنم و بگویم این کار باید انجام شود با نشود؛ اما این کار قاعدتا فقط در طول دوره ما جواب میدهد و در دوره های بعدی و با عوض شدن افراد این رویکرد کنار گذاشته می شود. ما سعی کردیم حداقل در کمیسیون عمران با تمام مخالفت های موجود ریل گذاری کنیم در پروژه ها علاوه بر عناصر سازه ای و ساختاری عناصر طراحی خلاقیت طراحان و انتخاب مشاور درست تأثیر دارد و من فکر می کنم این ها ریل گذاری است. با همه این احوال اینجا باید اعلام کنم شهرداری اصفهان از لحاظ ظرفیت و پتانسیل نیروی انسانی متخصص و با تجربه و انصافاً یکی از مدیریت های شهری کم نظیر در ایران است…
در مورد روند فعالیت های شورا در این می ایستند. دوره توضیح دهید. چه پروژه ها و مصوبه ها و طرح هایی در این دوره برای مردم مفید واقع می کردیم خارج از کمیسیون و در کارگروه های شد؟
اول از همه همگنی و همدلی اعضای شورای شهر با یکدیگر در شهر بسیار تاثیرگذار بود. علی رغم اینکه دیدگاه ها متفاوت بود. ولی همراهی و همدلی حاکم در شورا باعث می شد اگر به نقطه اشتراکی پرسند. همه آن را قبول کنند. مهم ترین مسئله ای کرد؟ که در این دوره مد نظر قرار گرفت توجه به مناطق کمتر توسعه یافته بود. بسیاری از بارگذاری ها و پروژه های مهم در مناطق کمتر برخوردار شکل گرفت به عنوان مثال روزی که ما به شورا آمدیم. برخی از این مناطق بودجه محرومیت زدایی را پایه گذاری کردیم و قطعاً در این مسیر با می گرفتند و امروز همین ها رقمی را برای کمک به انجام پروژه های مرکزی می دهند. حتی بعضی از آن ها برای بودجه سال ۱۴۰۰ یک رقم دو برابری نسبت به سال ۱۳۹۱ ارائه داده اند. تحقق بودجه این مناطق در سال گذشته بیش از ۱۰۰ درصد بوده و این مهم ترین اتفاقی است که افتاده است. در دوره های گذشته بیشترین تمرکز بر توسعه مناطق مرکزی و مناطق نسبتا توسعه یافته بود. اما در این دور محور کلی کار ما مناطق کمتر توسعه یافته بود و اتفاقات خوبی در این زمینه رقم خورد. در گل اینکه قیمت منطقه بندی افزایش یابد. خوب نیست ولی در بعضی مناطق نجات بخش است. زیرا به دلیل سرمایه گذاری های توسعه ای وضعیت مناطق رو به رشد و پیشرفت است. از ابتدای شورای پنجم مسئله آلودگی هوا یکی از معضلاتی بود که مردم را آزار می داد و هنوز هم ازار می دهد ولی اگر بودجه های شهرداری را در این چهار سال بررسی کنید. خواهید دید که رویکرد به سمت مدرو و حمل و نقل عمومی رفته و دیدگاه ها به سمت شهر پیاده ها سوق یافته که اتفاق بزرگی است. در این دوره خیابان چهارباغ عباسی با همه نقدهای موجود به نتیجه رسید. خیابان چهارباغ بالا در دستور کار قرار گرفته و قرار است بدون حذف اتومبیل ترافیک مدیریت شود و پیاده روها برای حضور مردم در این مسیرها ارتقا باشد. این یک تفکر استراتژیک درباره شهر است. اینکه شهر باید در خدمت کسانی قرار گیرد که از حمل و نقل عمومی استفاده می کنند یا می خواهند پیاده تردد کند. به این منظور اطراف چهارباغ ساماندهی می شود؛ خیابان نظر یاده راه می شود؛ خط ۲ متره با قدرت ادامه می باید. چون معتقدیم برای استفاده از حداکثر ظرفیت متره برای حمل و نقل عمومی باید هر سه خط آن تکمیل شود؛ بازسازی ناوگان اتوبوس رانی مورد توجه قرار می گیرد و برای تسهیل دوچرخه سواری زیر ساخت های آن آماده میشود. وظیفه شهرداری فرهنگ سازی و بسترسازی است. ما وظیفه خود را انجام داده ایم و امیدواریم مردم هم ما را همراهی کنند. تا به نتیجه برسیم مردم همیشه نشان داده اند. جلوتر از مدیریت شهری حرکت می کنند و بای کار در مورد روند فعالیت های شورا در این می ایستند.
دکی از انتقادهای مردم از مدیریت شهری مسئله شهر فروشی است که با افزایش جمعیت شهر فروش تراکم و اضافه کردن حاشیه ها به شهر قدرت گرفته است. از سویی موضوع درآمدهای شهرداری مطرح است. به عنوان کارشناس توضیح دهید که برای ساماندهی این بی نظمی ها چه باید پرسند. همه آن را قبول کنند. مهم ترین مسئله ای کرد؟
واقعیت این است که به عنوان یک شهروند که هم شهرهای دیگر کشور را دیده ام و بسیاری از شهرهای دنیا را و بر اساس گفت و گوهایم با صاحب نظران در حوزه های تخصصی اصفهان و فضای شهری اصفهان هنوز زبانزد است و بسیاری از اتفاقاتی که در شهرهای دیگر افتاده خوشبختانه هنوز در اصفهان نیفتاده است. شاید به این دلیل که از یک سو در نظام مهندسی ما مهندسان خاصی داشته ایم که فضای شهر برایشان مهم بوده است. و از سوی دیگر شهرداری نیروهای با تجربه و دلسوز داشته و البته خود شهروندان نیز مردم فهیمی هستند. من از همکارانم در شهرهای دیگر شنیده ام که هنوز کسانی که به دنبال شهرسازی منحصربه فرد و دست نخورده می گردند. می آید و کوچه پس کوچه های اصفهان را می بینند. برخی اوقات بسیاری از مدیران در جلسات مطرح می کنند که فلان شهرها از ما پیش افتاده اند. و سرمایه گذاری ها در آنجا صورت می گیرد. مین می گویم ای کاش کسی در این شهر سرمایه گذاری نکند، چون سرمایه گذاری اگر درست نباشد. آسمان شهر را از من می گیرد.
سؤال شما از چند منظر قابل بررسی است. نکته اول اینکه شهرداری نه تنها در اصفهان، بلکه در کل کشور به حال خود رها شده اند و منابع درآمدی پایداری برای آنها تعریف نشده است. در این زمینه وضعیت کلان شهرها بدتر از سایر شهرهاست. از یک طرف مسئولیت های زیادی بر دوش شهرداری نهاده شده و از طرف دیگر، درآمد با پایدار مشخص نشده است. از این گذشته برخی از درآمدهای تعیین شده هم برای شهرداری وصول نمی شود. از یک طرف، رکود فضای اقتصادی و کسب و کار شهر و نقص در زیر ساخت های گردشگری مشکل ساز است و از طرف دیگر، تعداد زیاد نیروهای شهرداری و هزینه بر بودن این امر برای شهرداری مطرح است. درست است که ما می گویم شهرداری طبقه مازاد می دهد ولی از مردم هستند که این طبقه مازاد را می گیرند. ۸۵ درصد از مردمی که برای طبقه مازاد به شهرداری مراجعه میکنند قبل از مراجعه در ذهنشان این طبقه مازاد را ساخته اند و می خواهند این کار را انجام دهند. بر فرض ما بگوییم له و شهرداری را منطقه هم بگوید نه ولی کسانی در لایه های پایین شهرداری نفوذ دارند و می توانند طبقه مازاد بگیرند. نمی گویم خیلی زیاد است. ولی هست. من فکر میکنیم اینکه ما به شهرداری می گوییم طبقه مازد ندهد موضوعی است که باید در سیاست گذاری ها دنبال کنیم ولی در اصل باید برای شهروندان فرهنگ سازی کنیم تا کسی که طبقه مازاد می سازد در ذهن مردم یک آدم زرنگ محسوب نشود. شاید بگویند این کار برای شهرداری درآمد دارد ولی رقم اصلی در جیب کسی می رود که یک شبه یک طبقه اضافه ساخته و حق و حقوق شهر را هم نداده و تراکم و ترافیک دهید. شهر را هم رعایت نکرده است.
یکی از کارهای ما در این دوره این بود که به سمت درآمدهای پایدار برویم کمیسیون اقتصادی هم در این زمینه کار کرد ولی این کار اصلاً آسان نیست. آن هم در مجموعه ای که از وقتی برنامه های جامع در اختیار مدیران شهرداری قرار گرفته ارتباطش با دولت برای کسب منابع درآمدی به صفر رسیده و مجبور است خودش شهر را اداره کنند. شما با یک وضعیت به هم پیچیده در این حوزه روبه رو هستید که یک شبه حل نمی شود. پس باید مدیرانی بر مسند کار قرار گیرند که واقعا به این موضوع اعتقاد داشته باشند. علاوه بر این، باید منابع درآمدی جدیدی در سطح کلان کشور برای شهرداری ها در نظر گرفته شود و همچنین برای مردم فرهنگ سازی شود. چون تا این اشتباه در مردم وجود دارد، بر مدیران هم تأثیر خواهد گذاشت.
شهرداری نه تنها در اصفهان بلکه در کل کشور به حال خود رها شده اند و منابع درآمدی بارداری برای آنها تعریف نشده است. در این زمینه وضعیت کلان شهرها بدتر از سایر شهرهاست. از یک طرف مسئولیت های زیادی بردوش شهرداری نهاده شده. و از طرف دیگر درآمد رایدار مشخص نشده است. از این گذشته. برخی از درآمدهای تعیین شده هم برای شهرداری وصول نمی شود
در مدت حضورتان در کمیسیون شهرسازی چقدر موفق شدید راه علم را در این کمیسیون باز کنید؟
همین کارگروه هایی که تشکیل شد و دعوت از متخصصان قدم اول ما بود. حضور من اینجا یک تعامل دو طرفه بود و حتی باعث شد گفتمان من در کلاسهای درسم هم عوض شود. چون فهمیدم بسیاری از مسائلی که ما در کلاس هایمان در حوزه شهرداری و مدیریت شهری مطرح می کنیم به دلیل شرایط و موقعیت های موجود فقط حرفهایی است که دلمان را خوش می کند. به عنوان مثال برای شرکت دانش بنیانی که فرایند محصول جدیدی در این حوزه دارد و می خواهد در شهر از آن استفاده شود. ما بستر را فراهم می کنیم و در یک جلسه مدت زمانی برای معرفی آن فرایند با محصول اختصاص می دهیم. ولی اینکه از محصول آنها استفاده شود یا خیر بستگی به هنر خودشان در معرفی دارد. بعد هم فرایند مناقصه با مزایده طی شود تا از دانش آنان در آن زمینه خاص استفاده شود. این یعنی استفاده ابزار علمی در شهر من نمی توانم در جلسه ها کتاب بیاورم و بخوانم ولی می توانم متخصصان را دعوت کنم و صدایشان را بشنوم، می توانم سمینار بگذارم و با کسانی در شهر دیگر صحبت کنم. این کارها اوایل خیلی سخت بود، ولی بعد نتیجه اش دیدم البته ادعا نمیکنیم همه مشکلات حل شده است و قاعدتا به زمان نیاز داریم و باید سایر مدیران شهری هم به این نتیجه برسند. من نمی توانم بگویم کاملا راضی ام ولی بازخوردهای خوبی از مدیران دیگر دیده ام و اعتقاد دارم دوره بعدی هرکس وارد این کمیسیون شود و بخواهد این رویکرد را ادامه دهد. ریل گذاری های خوبی برایش انجام شده و می تواند با دغدغه کمتر و همراهی بیشتر مدیریت شهری کارهایش را پیش ببرد.
ی در مورد گذر آقانجفی اعتراض های زیادی به شما شده است. در این خصوص توضیح و حق و حقوق شهر را هم نداده و تراکم و ترافیک دهید.
یک زمانی نقدهای زیادی متوجه من شد. من به برخی دوستان که مدعی اند و مطمئنم حرفشان هم حرف درستی است و از سر دلسوزی و بدون منفعت طلبی اظهار نظر می کردند. گفتم باید سوابق اینجا بررسی شود. بسید این خیابان از چه سالی در دستور کار بوده است. این گذر مصوبه داشته و من فرایندهای آن را دیده ام به کمیسیون ماده ۵ و شورای عالی رفته و همه مراحل را طی کرده است. تنها چیزی که وجود دارد این است که به شهرداری گفته بودند طرح اینجا را در قالب یک کار طراحی شهری آماده بفرستید تا مصوب کنند. و شهرداری این کار را نکرده است. گذر آقانجفی ۱۴ متر مصوبه دارد و ما با تلاش زیاد ۱۴ متر را به ۶ متر تبدیل کردیم، ولی باز هم ماجرا ادامه داشت. روزی که این خیابان احداث می شد. من خارج از ایران بودم و خبرهایش را می شنیدم، اما بسیاری از دوستانی که برای گذر داد و فریاد می کردند در همین دوران با بسیاری از بخش های شهرداری اصفهان و میراث پروژه داشتند. اگر پروژه گذارید بود، باید در همان زمان سرو صدا می کرد. اگر قرار بود زنجیره انسانی درست کنیم و جلوی بولدوزرها بخوابیم نباید وقتی خانه ها خراب شدند داد بزنیم چون دیگر فایده ای ندارد. در اولین بودجه ای که ما برای شهرداری بستیم یادم است رقم زیادی برای این پروژه در نظر گرفته بودند. وقتی اسم خیابان آقانجفی آمد. من گفتم این خیابان مثل گذر است اینجا قرار نیست سوار شود که برایش چنین رقمی گذاشته اید. بودجه را بسیار کم کردیم چون معتقد بودیم اینجا نباید اتفاقی بیفتد. من خودم می گفتم چگونه گذری انداخته اید که از یک طرف به حافظ وصل می شود که خودش پیاده راه است… ما بحث های زیادی کردیم و کار را متوقف کردیم، اما مرتب به من نقد میشود که فلانی گذر آقانور الله نجفی را متوقف کرده است. من حتی در کمیسیون قطع و اشجار بودم یادم است چند درخت از این گذر آورده بودند و حرفشان این بود که ماشین ها وقتی با سرعت از اینجا رد میشوند با درخت ها تصادف می کنند. من گفتم اینجا قرار نیست ماشین برود. اگر ماشینی هم باشد. فقط ماشین های محلی است که آنها هم اهسته می روند. درخت ها را قطع نکردند. بعد آمار مرا به مردم محلی داده بودند و چند روز بعد مردم به اینجا آمدند و اعتراض کردند که چرا این شخص نمی گذارد درخت ها را قطع کنند. اینها را میگویم چون خودم دغدغه اینجا را دارم البته بعدها در بازدیدهایم از انجا فهمیدم فضای زندگی مردم در این منطقه به شدت فضای به هم خورده ای است و انصاف حکم میکرد این مردم هم دیده شوند. به عقیده من به همان اندازه که بافت تاریخی با ارزش است. شرافت و ارزش انسانی کسانی که در این بافت زندگی میکنند هم مهم است. من نمی توانیم فقط بافت را ببینم و مردمش را نبینم، مردم دارند آنجا زندگی میکنند و خاک می خورند. بسیاری مریض شدند. بسیاری به اینجا آمدند و من فکر می کردم حتی اگر بخواهند مرا کتک بزنند حق دارند. چون من آنجا زندگی نمی کنم ما وارد شدیم و گفتیم اولا عرض ۱۴ متر زیاد است و یک گندر ۶ متری کافی است. نهایتا با توجه به پیاده راه بودن اینجا و حرکت ماشینهای محلی و ماشین های امداد طرح آماده شد و به شورای عالی رفت و مصوبه گرفت. بعد دوستانی که نقد داشتند نفوذ پیدا کردند و شورای عالی مصوبه خودش را باطل کرد. و گفت باید در این طرح از نظر این دوستان هم استفاده کنیم من اعتقاد داشتم این کار باید انجام شود و علی رغم اینکه سیاری به من گفتند وارد این قضا نشو گفتم چون الآن عده ای آمده اند. و به صورت داوطلبانه میخواهند برای گذر ایده دهند، ما باید از ایده ها استفاده کنیم. جلسات متعددی برگزار شد برای بررسی طرح های هفت گروهی که شرکت کرده بودند و میراث و بهاری و نوسازی هم جزو آنها بودند. به علاوه پنج گروه که از بخش خصوصی بودند. ایده ها مطرح شد و هفت داور بر فرایند و نتایج نظارت داشتند و نهایتاً جمع بندی داورها برای اداره کل راه و شهرسازی ارسال شد تا مقدمات کار انجام شود. به نظر من عبرت گرفتن از گذر آقانور الله نجفی از خود گذر مهم تر است اینکه ای کاش قبل از تخریب از نظر نخبگان استفاده میکردیم فرایند باید این گونه باشد که ما طرحی را آماده می کنیم که مشخصات و اهداف و نتایجی دارد. این طرح همراه با مشخصات آن باید قبل از اجرا وارد شورایی متشکل از نخبگان شهر شود و نظرات آنان دریافت گردد. بعد نتایج به اطلاع مردم برسد و دیدگاه های آنان هیم گرفته شود تا سرانجام با در نظر گرفتن همه این ها طرح اجرا شود. در مورد گذر هم ان شاء الله وزارتخانه به جمع بندی درستی می رسد و با بررسی چهار ایده منتخب و نقاط قوت و ضعف آنها و با در نظر گرفتن شرایط فعلی حاکم بر گذر شرایط مردم طرحی در قالب طراحی شهری برای این گذر اجرایی شود که کمترین مشکل و بیشترین فایده را داشته باشد. نمی گویم این مسیر بدون مشکل است. ولی شاید بهترین مسیری است که میتوانیم در این شرایط انتخاب کنیم.
به نظر من عبرت گرفتن از گذر آقانور الله نجفی از خود گذر مهم تر است. اینکه ای کاش قبل از تخریب از نظر نخبگان استفاده می کردیم. فرایند باید این گونه باشد که ما طرحی را آماده می کنیم که مشخصات و اهداف و نتایجی دارد. این طرح همراه با مشخصات آن باید قبل از اجرا وارد شورایی متشکل از نخبگان شهر شود و نظرات آنان دریافت گردد. بعد نتایج به اطلاع مردم برسد و دیدگاه های آنان هم گرفته شود تا سرانجام با در نظر گرفتن همه این ها طرح اجرا شود.
در مورد طراحی چهارباغ عباسی نیز که گویا با انتقادهایی روبه رو بوده است. توضیح دهید.
من به عنوان متخصص به دلایل مختلف از منتقدان سرسخت این طرح بودم. اول اینکه کسی که چهار باغ را طراحی کرده بود متخصص طراحی شهری با مرمت شهری نبود و این یک اشکال عمده به شمار می آمد. دوم اینکه چون متخصص نبود. فقط از بدنه غربی تا شرقی را دیده بود و فکر نکرده بود مغازه ها و کوچه ها بعد از بستن خیابان چگونه دسترسی و بارانداز داشته باشند؟ حتی چند منزل مسکونی آنجا هست که در طرح برایشان شرایط دسترسی دیده نشده و الآن با کارت میتوانند از چهارباغ عبور کنند و ماشین خود را به خانه ببرند. من به ابرامه نقد داشتم. چون با شرایط اقلیمی اصفهان نمی خواند و بعد برگ و خاشاک در آن گیر می کنند و کثیف می شود. ولی چون قبلا اینجا ابراهه بوده، میراث بدون این ابراهه طرح را تأیید نمی کنند. بنابراین باید باشد. حتی سنگ کف ابراهه ها و رنگ آن و کف سازی خود چهار باغ هم مورد نقد بود. با این همه شهرداری اصفهان مجبور به انجام کار بود. البته امروز با همه این نقدها چهارباغ مورد استقبال مردم قرار گرفته و من بازخورد خوبی از مردم حتی مردم دیگر شهرها گرفته ام. یکی از اساتید صاحب نام در پروژه های شهری کشور در این خصوص به من گفت این نهایت ظرفیت کشور ما برای انجام پروژه ها در مدیریت شهری و سازمان میرات بوده و چیزی بهتر از این در نمی آید. فعلاً باید هوای همین را داشت تا در سال های اینده ابینیم چه اتفاقی می افتد. قسمت پایین بدنه چهارباغ هم که فضایی مرده و دلگیر است بناست با حضور برخی انجمن های فرهنگی رونق بگیرد. انجمن نقاشان به آنجا رفته و انجمن معماران هم قرار است برود و شاید تحولات بنیادینی آنجا اتفاق بیفتد. من عقیده دارم باید به چهارباغ فرصت داد. چون در فرایند کارهای شهری باید فرصت دهیم و بگذاریم اتفاقات بهتری بیفتد. خیلی هم نباید به انرژی های منفی میدان داد؛ مثلا همین جهان نما که آن قدر در ذهن همه ما بد شده در اثر همین انرژی های منفی به این روز افتاده است. بعد از چهارباغ ما بر اتصال خیابان هایی که به آن متصل میشود متمرکز شدیم، البته همین طرحی که مورد نقد ماست از بیرون هم دیده شده و بسیاری معتقدند کار خوبی صورت گرفته است. فقط بهتر بود که طرح ساخت پیاده راه از جای دیگری شروع میشد تا آزمون و خطا را جای دیگر انجام دهیم و نهایتاً چهارباغ را بسیار بهتر به ثمر برسانیم اساسی ترین کاری که در چهارباغ صورت گرفت این بود که هم مردم و هم مدیران شهری متوجه شدند شهر به فضاهایی برای حضور مردم به صورت پیاده و برای تعاملات اجتماعی نیاز دارد. و در این فضاهاست که شما سرزندگی یک شهر حس میکنید. این خیلی مهم تر از این است که بگوییم کف چه شد با بدنه چه نشد.
از تعامل سازمانهای تابعه شهرداری با شورا صحبت کنید.
بالاخره ما با هم اختلاف نظرهایی داشته ایم، اما من شخصاً مخالفت ویژه ای از سوی سازمان های شهرداری ندیده ام در مجموع اگر بخواهیم به تعامل بین کمیسیون عمران و سازمان های مربوط به آن نمره ای بدهیم نمره بالاتر از ۱۷ می دهم. درست است که من رئیس کمیسیون عمران هستم ولی در شورای شهر یک نفرم و هر کاری که قرار است برای شهر انجام شود باید از مسیر شورای شهر عبور کند. بنابراین همه کارها دست. من نبوده هرچند هر چا به عنوان عضو شورای شهر رفتم و موضوع را از منظر تخصصی توضیح دادم، بعید میدانم با من همکاری نکرده باشند.
به عملکرد کمیسیون چه امتیازی می دهید؟ من امتیاز کیفی می دهم عملکرد ما شاید عالی و بسیار خوب نبوده ولی خوب بوده است. من به همه ظرفیت ها نگاه میکنم، به حجم کارهای موجود نیرو هایمان تجربه هایمان و اینکه ما با همراهی متخصصان و مشاوران و حتی برخی از مردم، سعی کردیم حرف جدیدتری در کمیسیون عمران بزنیم
ناکامی مدیریت شهری اصفهان در دوره پنجم چه بوده است؟
در گفتمان با همه گروه ها، مدیریت شهری باید. قابلیت گفتمان و تعامل با همه گروه ها را داشته باشد. البته این ناکامی فقط مربوط به شورای شهر اصفهان نیست. شهر مربوط به همه گروه ها با همه تفکرات است. حتی اگر میں تفکری را قبول نداشته باشم ملزم هستم های صحبتش بنشینم و پاسخگوی او باشم. شهر باید به نیازهای همه مردم پاسخ بدهد و نمی تواند تنها پاسخ گوی یک طیف از مردم باشد. فکر می کنم در این حوزه بهتر می توانستیم عمل کنیم، ولی گرفتاریهای بخش عمرانی و سال های سخت از نظر اقتصادی و بیماری کرونا، همه را زمین گیر کرد و آن قدر حواشی پیش آمده به دلیل این موضوعات زیاد بود که ما فرصت کمتری پیدا کردیم البته اتفاقات خوبی در زمینه فرهنگی افتاده ولی می طلبد ما همه اقشار را دعوت کنیم و صبور باشیم حرف ها را بشنویم و ببینیم چگونه باید برنامه ریزی کنیم که پاسخ گوی طیف گسترده تری از مردم شهر باشیم.
مهمترین دستاورد این دوره از مدیریت شهری چیست؟
ما اثبات کردیم که مشورت گرفتن و مشارکت دادن مردم و متخصصان در شهر ترمزی برای مدیران شهری نیست. بسیاری قبل از ما فکر می کردند اگر موضوعی باز شود، باعث می شود کار عقب بیفتد ولی ما توانستیم این موضوع را جا بیندازیم که گرفتن مشارکت از مردم و متخصصان باشنه آشیل شهر نیست این فرصت شهری مثل اصفهان است که اگر از ان استفاده نکنیم. باشته های آشیلی مانند گذر آقانور در انتظارمان خواهد بود.
فکر میکنید در پایان دوره شورای پنجم مهم ترین مشکل چه خواهد بود؟
یکی از مهم ترین مشکلات فعلی شهر مسئله زاینده رود است. اما حل این مسئله تنها در دست مدیریت شهری آن هم شورا نیست. شورا به عنوان نماینده مردم می تواند مرتباً تذکر دهد و پیگیری کند. اما موضوع بسیار اساسی تر و کلان تر از شورای شهر است. زاینده رود بخشی از هویت اصفهان است و ۱۹ درصد از مردم شهر چه خود اصفهانی ها و چه مهاجرانی که به اصفهان آمده اند. دغدغه زاینده رود را دارند. تمام گروه های تسهیل گری که ما برای طرح جامع شهر دعوت کردیم زاینده رود را اولیس و مهم ترین مشکل شهر می دانستند. نکته بسیار مهم دیگر این است که اصفهان باید ظرفیت زیست پذیری اش را افزیش دهد. برای تحقق این امر نمی توان گفت فقط هوا را پاک میکنم با محیط زیست را درست می کنم باید اقتصاد شهر هم درست شود. چون اولویت اول همه مردم شهر این است. اقتصاد یعنی فضای کسب و کار زندگی مردم بهبود یابد و شهروند بیکار نداشته باشیم و اصفهان بتوانند از تمام ظرفیت های خود استفاده کنند.
سخن پایانی؟
اصفهان شهری در قد و قامت شهرهای بین المللی است و مدیران این شهر هم باید در قد و قامت مدیران ملی و بین المللی به شهر اصفهان فکر کنند. اصفهان همیشه در بحث های مدیریت پیشتاز بوده ولی در کنار این ها، نهایتاً مردم شهر هستند. که آن را می سازند. به نظر من خود اصفهانی ها باید طلب کنند که مسئولین با مسئولیت پذیری بیشتری بیندیشند و به دنبال پروژه های عظیم و عجیب و غریب در شهر اصفهان نباشند. من فکر می کنم اگر بتوانیم همین بستر فعلی را خوب حفظ کنیم. شهر اصفهان بی نظیر ترین شهر خواهد بود. این شهر نیاز به خلاقیت و نوآوری و فکرهای تو دارد. باید محافظه کاری را کنار بگذاریم و به سمت ایده های خلاقی پیش برویم که بتواند شهر و مردم شهر را نجات دهد.
